Af en toe gaan mijn gedachten terug naar de tijd dat mijn zoon nog op de basisschool zat. Er zijn in die tijd pittig veel dingen voorbij gekomen waarin ik behoorlijk op mezelf werd terug geworpen, in de zin van keuzes moeten maken met betrekking tot mijn zoon.

Nu zal je je misschien afvragen waar gaat dit over, je krijgt toch altijd advies van de docent of andere begeleiding die vanuit hun visie en kennis een advies of richting aangeven waarvan zij denken dat die de best mogelijke is op dat moment voor die situatie voor jouw kind.

 Maar wat nou als die adviezen helemaal haaks staan op jouw gevoel?

Ik zal je een voorbeeld geven uit mijn eigen ervaring. Het begon al met leren schrijven en lezen. Mijn zoon had daar ontzettend veel moeite mee. Toen werd er voorgesteld om te kijken, via testen, wat er aan de hand was. Daaruit bleek dat hij dyslectisch was. Dan kan je

gaan kijken wat er mogelijk is op allerlei gebied om daar verbetering in te krijgen. Hij kreeg daarin begeleiding en langzaam aan kwam er wat verbetering. Daar kon ik mij ook in vinden. Op een gegeven moment bleef het toch haken en kreeg hij concentratie problemen. Zo erg dat hij niet goed in staat was om mee te doen in de lessen. Dus weer om tafel en er werd weer een expert aangetrokken die testen met hem ging doen.

Daar kwam uit dat hij een vorm van ADD had, gerelateerd aan ADHD maar dan zonder het drukke gedrag wat daar bij hoort. Kort door de bocht gezegd een concentratie stoornis. Ok en nu?

De betrokkenen in de begeleiding hebben alles uit de kast gehaald wat binnen hun mogelijkheden lag maar er kwam geen verbetering. Weer om tafel en het advies was Ritalin. Huh???? Ik moet je zeggen dat ik bepaald niet op de hoogte was van etiketjes en alles wat daar bij komt kijken maar toen het woordje Ritalin viel gingen mijn haren overeind staan. Dat voelde niet goed. Tegen alle adviezen in heb ik er voor gekozen om hier niet in mee te gaan en ging op zoek naar andere oplossingen in het alternatieve circuit.
Ook werd er geadviseerd dat mijn zoon beter op zijn plek was in het

speciaal onderwijs. In mijn beleving was dat niet een oplossing. Wij wilden graag dat hij een jaartje zou overdoen zodat hij meer tijd zou krijgen en dus minder druk zou ervaren. In de periode dat dit speelde zijn wij verhuisd en kwam onze zoon op een andere basisschool.

Voor hem een verschrikking want hij kon moeilijk met verandering om gaan maar achteraf bleek het een zegen. Hij deed groep 6 een jaar over en het omvangrijke zorgdossier werd even gelaten voor wat het was zodat ze konden zien wat nodig was en wat niet. Het eerste jaar was moeilijk. Nieuwe school, andere kinderen en andere lesmethoden. Daarna ging hij als een trein vooruit.  Ook het alternatieve circuit had zijn vruchten afgeworpen.

En nu? Dit jaar word hij twintig en gaat hij studeren in Amsterdam. Hij is happy, zit goed in zijn vel.

Wat ik met dit verhaal wil meegeven is dat het vaak moeilijk is, om op jezelf, je eigen gevoel, te blijven vertrouwen, als iedereen om je heen andere adviezen geeft die goed bedoeld zijn maar voor jou niet goed voelen. Die haaks staan op jou gevoel.  Ga dan naar binnen en voel wat je hart zegt en heb vertrouwen want als ouders ken je je kind als geen ander en weet je wat het nodig heeft.